Hisar'ın Unutulmuş Bir Yazısından
"Yüksek bir yerden bakanlardan bazılarının başları döner. Ademin önünde ve kenarında geçen bu hayat içinde insanların başlarının bazen dönmesine değil, eğer bu vakî olabilseydi hiç dönmemesine şaşılırdı."
Abdülhak Şinasi Hisar, "Gene Faniliğimiz ve Edebiyat", Ağaç: Sanat - Fikir -Aksiyon, Sayı: 6, 18 Nisan 1936, s. 3-5.
İnsan, başarı, makam veya güç kazandıkça yalnızca ufku genişlemez; aynı zamanda kendi sınırlarını unutma ve bulunduğu konumun etkisine kapılma tehlikesiyle de karşı karşıya kalır. Abdülhak Şinasi Hisar, bu durumu bireysel bir zaaf olarak değil, insanın faniliğinden ve varoluşunun kırılganlığından kaynaklanan evrensel bir gerçeklik olarak ele alır. Bu yaklaşım, yükselmenin beraberinde getirdiği psikolojik sarsıntıları yargılamak yerine anlamaya çalışır. Hisar'ın bakışında esas mesele, insanın zaman zaman dengesini kaybetmesi değil; böylesine geçici, belirsiz ve sonlu bir hayat içinde bunu hiç yaşamayacağını varsaymanın gerçekçi olmamasıdır. Böylece birkaç cümle içinde hem iktidarın dönüştürücü etkisine hem de insan tabiatının kaçınılmaz sınırlılığına dair zamana direnen bir gözlem ortaya koyar.